•  

    Ook deze keer was het prima weer om te sporten. Een graad of 18 met af en toe een zonnetje dat om de hoek kwam kijken. Nauwelijks wind. Achttien spelers gaven acte de présence. We hebben nog twee man in de wachtkamer van de geblesseerden, Johan Elbers en Frans Looijen. En nog één vakantiehanger, Paul Peters. Hans van Vugt en Anne Piet Wiering hebben (voorlopig?) de voetbalschoenen aan de wilgen gehangen i.v.m. andere verplichtingen. De groep heeft derhalve nu een omvang van 21 spelers. En dan is 18 een mooie opkomst. Fijn was dat Ben Bloemendal na zijn fysieke malheur weer present was en zich in de training liet zien alsof-ie niet een geruime tijd afwezig was geweest. Bovendien was het heel plezierig dat onze voorzitter Daan Appels aanwezig was om niet alleen zijn belangstelling voor en betrokkenheid bij het WF te tonen, maar tegelijkertijd kennis te maken met onze nieuwe trainer John Schenkers. Het feit dat de hele morgen de onderhoudsploeg van de gemeente, onze normaliter idyllische voetbalomgeving, verstoorde met het geluid van bladblazers en tractorengebrom was hinderlijk (John had meer stemvolume nodig bij zijn uitleg), maar niet onoverkomelijk. We zijn toch op een leeftijd gekomen dat  ‘onverstoorbaarheid’ een nuttige eigenschap is geworden.

     

    John had in de voorbereiding de pionnen en hoedjes al in een ‘warming-up patroon’ neergelegd , zodat we meteen aan de bak konden. De warming-up is een aaneenschakeling van oefeningen , met en zonder bal, waarbij het ‘niet in beweging zijn’ door de trainer zoveel als mogelijk wordt vermeden. Dat betekent ook beweging ‘op de plaats’. Gewoon stilstaan is niet aan de orde. Dat betekent voor deze en gene een gedurig gepuf en gesteun , terwijl anderen het met een glimlach ondergaan. De warming-up dus intensief en wat korter van duur dan wij gewend waren. Dat betekent dat onze partijspel langer duurt. We zitten wel denk ik aan de 45 minuten. Dit keer 9 tegen 9. Wel een wat groter speelveld uitgezet, maar het is dus toch tamelijk ‘druk’ daarin. Het vraagt wat meer van je techniek, maar je kunt ook voor een wat langere tijd wat afzijdig houden van het spel. We hebben in het verleden ook nog wel een partijtje gespeeld met 5 tegen 5 en zelfs een keer met 4 tegen 4. Dat is een wereld van verschil. Je hebt wat meer ruimte en tijd om aan de bal te komen, maar je dient je ook elke keer weer als aanspeelmogelijkheid aan te bieden, dus stilstaan of je even afzijdig houden van het spel is er dan niet bij. Dat vraagt trouwens conditioneel ook nog wel wat.

     

    Dit keer werd er volop gescoord. We eindigden geloof ik met een score van 7-3. Niet onvermeld mag worden dat JP een topmiddag had. Vier goals, waaronder een ‘echte hattrick’ (drie doelpunten op rij). Hij liet echter zijn ‘aangevers’ Paul Puttinger en Jeroen van Rooy meedelen in de credits die hij daarover van ons kreeg. Dat tekent de échte sportman’. Hulde!

     

    In de nazit verzorgde Johan de koffieservice (dank daarvoor). Ook besloten we daar om met een team deel te nemen aan een ochtendtoernooitje van SC Doesburg op 29 oktober. Aankomende twee weken is Ed Keyzer afwezig. Even met echtgenote van de zon genieten in Griekenland. Ook voor hem geldt de voetbalwet dat wanneer je tijdens het wedstrijdseizoen op vakantie gaat, je basisplaats onder druk komt te staan… Het is maar dat jullie het weten!

     

    Hartelijke groet en tot volgende week

    Ruud Schwartz